So again it has come to pass. We spilt the precious blood of our kin. Two guards lie dead and silent on the floor of the tent. Several others fix their empty and yet accusing gazes up to the dawning sky and beyond the boundaries of the world. As many others before them, they stood in our path – and we dispatched them. A dull echo of remorse resonates faintly somewhere deep within my soul at the realization of how easy it was. For me, anyway.
There used to be times, when shedding our kin's blood would be an alien concept to us, something beyond our imagination. But those times seem so distant now... We used to be so innocent, centuries ago. I
Stoję na szczycie wzgórza
Osamotniony
Cicha noc
W górze świecą gwiazdy
Nie widzę ich
Spoglądam wgłąb siebie
Oglądam swe ukryte dominium
Stoję na szczycie wzgórza
Choć jednocześnie jestem w domu
Siedzę w fotelu i myślę
Przed mymi oczami przesuwają się
Szare, zniszczone krajobrazy
To jest me ukryte dominium
Tu znajduję spokój
Stąpam szarymi ścieżkami
Po cienistym akropolu
Tu są moje świątynie
Tu są moje zamki
Tu ukrywam swą armię
Patrzę w szary piasek
Widzę stary zaśniedziały s